இந்திய அரசியலமைப்பில் பெரும் எதிர்ப்பை சந்தித்த சட்டத் திருத்தங்களில், முதலாவது மற்றும் 42-வது சட்டத் திருத்தங்களைத் தொடர்ந்து அதிகம் பேசப்பட்டது 1971-ஆம் ஆண்டு கொண்டு வரப்பட்ட 25-வது அரசியலமைப்புச் சட்டத் திருத்தம்.
அப்போது பிரதமராக இருந்த இந்திரா காந்தி தலைமையிலான காங்கிரஸ் அரசு, அரசின் நிலச் சீர்திருத்தங்கள் மற்றும் பொதுநலத் திட்டங்களுக்கு தடையாக இருந்த சொத்துரிமை தொடர்பான சட்டங்களை மாற்றும் நோக்கில் இந்தத் திருத்தத்தை கொண்டு வந்தது.
இந்தச் சட்டத்தின் மூலம், அரசாங்கம் பொதுநலனுக்காக தனியார் சொத்துகளை கையகப்படுத்தும்போது, முழுமையான சந்தை மதிப்பில் இழப்பீடு வழங்க வேண்டும் என்ற கட்டாயம் தளர்த்தப்பட்டது. மேலும், சில சட்டங்களை அடிப்படை உரிமைகள் அடிப்படையில் நீதிமன்றத்தில் சவால் செய்வதற்கும் கட்டுப்பாடு விதிக்கப்பட்டது.
இதற்கு எதிர்க்கட்சிகள், சட்ட நிபுணர்கள் மற்றும் சொத்து உரிமை ஆதரவாளர்கள் கடும் எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர். இந்த விவகாரம் உச்சநீதிமன்றம் வரை சென்று, பின்னர் கேசவானந்த பாரதி வழக்கில் “அரசியலமைப்பின் அடிப்படை கட்டமைப்பு” என்ற வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க கோட்பாடு உருவாக வழிவகுத்தது.
அரசியலமைப்பைத் திருத்தும் நாடாளுமன்றத்தின் அதிகாரத்திற்கு எல்லை உண்டு என்பதை இந்திய நீதித்துறை உறுதிப்படுத்திய முக்கிய திருப்புமுனையாக இந்தச் சட்டத் திருத்தம் பார்க்கப்படுகிறது.
